ไม่ว่าจะในฐานะพ่อแม่ หรือคุณครู
การอบรมสั่งสอน เป็นสิ่งสำคัญและจำเป็น
แม้สมัยนี้จะยากเหลือเกิน บางทีก็เหนื่อยใจ
🥰ไว้ใจพระเจ้า เป็นแบบอย่างที่ดี และอดทน มารับพระวาจาไปเสริมกำลังกัน
💟จงฝึกเยาวชนในทางที่เขาควรเดินไป เมื่เขาชราแล้ว เขาจะไม่หันเหไปจากทางนั้น (สภษ. 22:6)
💟ไม้เรียวและคำตักเตือนทำให้เกิดปรีชาญาณ เยาวชนที่ไม่มีผู้อบรมสั่งสอนย่อมทำให้มารดาอับอาย (สภษ. 29:15)
💟ถ้าท่านมีบุตร ก็จงอบรมสั่งสอนเขาให้ดี จงสอนให้เขาอ่อนน้อมเชื่อฟัง ตั้งแต่วัยเยาว์ (บสร. 7:23)
💟ม้าที่ไม่หัดให้เชื่องก็จะพยศ ลูกที่ถูกตามใจก็จะกลายเป็นคนหัวรั้น (บสร. 30:8)
💟อย่าปล่อยให้ลูกทำตามใจตนในวัยเยาว์ อย่ามองข้ามความผิดของเขา (บสร. 30:11)
💟จงจับเขาให้ก้มหัวตั้งแต่วัยเยาว์ จงตีสั่งสอนขาตั้งแต่ยังเด็ก เขาจะได่ไม่กลายเป็นคนดื้อไม่ยอมเชื่อฟัง แล้วทำให้ท่านต้องเป็นทุกข์อย่างมาก (บสร. 30:12)
💟จงเอาใจใส่อบรมลูกอย่างเคร่งครัดและต่อเนื่อง แล้วท่านจะไม่ต้องเสียใจเพราะความไม่รู้จักละอาย (บสร. 30:13)
💟บิดา อย่าย้ำสอนจนบุตรขุ่นเคือง แต่จงอบรมสั่งสอนและตักเตือนเขาตามหลักธรรมขององค์พระผู้เป็นเจ้า (อฟ. 6:4)
💟ต้องเป็นผู้ที่รู้จักปกครองคนในบ้านของตนได้ดี มีความประพฤติดี อบรมบุตรธิดาให้อยู่ในโอวาท (1ทธ. 3:4)
💟ท่านจงขวนขวายที่จะแสดงตนว่าพระเจ้าทรงรับรองท่านแล้ว เป็นคนงานที่ไม่ต้องอายใคร เป็นผู้สั่งสอนพระวาจาแห่งความจริงอย่างถูกต้อง (2 ทธ. 2:15)
💟จะต้องอบรมสั่งสอนผู้ที่ขัดแย้งด้วยความอ่อนหวาน โดยหวังว่า พระเจ้าจะทรงดลให้ผู้ขัดแย้งนั้นกลับใจรับรู้ความจริง (2ทธ. 2:25)
💟ท่านจะต้องเป็นแบบอย่างในกิจการที่ดี เมื่อสอนก็จงสอนด้วยความจริงใจและจริงจัง (ทต. 2:7)
💟ท่านใดขาดปรีชาญาณ จงขอปรีชาญาณนั้นจากพระเจ้าเถิด พระองค์ประทานให้ทุกคนด้วยพระทัยกว้างโดยไม่ทรงตำหนิเลย แล้วเขาจะได้รับปรีชาญาณตามที่ขอ (ยก. 1:5)
