บุคคลผู้มีความพิการเป็นโอกาสในการเติบโตสำหรับชุมชนของพระศาสนจักร ซึ่งการมีอยู่ของพวกเขาเป็นการกระตุ้นเตือนให้เอาชนะอคติทางวัฒนธรรม ในความเป็นจริงผู้มีความพิการสามารถสร้างความตะขิดตะขวงใจได้เพราะดึงดูดความสนใจไปในความยากลำบากในการอ้าแขนรับความต่างกัน
นอกจากนี้ ยังสามารถกระตุ้นให้เกิดความกลัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีความเด่นชัดด้วยลักษณะที่ถาวร เนื่องจากเป็นการพาดพิงถึงสถานการณ์ที่รุนแรงของความเปราะบางของทุกคน ซึ่งเป็นความทุกข์ทรมานและความตาย ในที่สุด เนื่องจากพวกเขาเป็นประจักษ์พยานถึงความจริงที่สำคัญของชีวิตมนุษย์ ผู้มีความพิการจึงต้องได้รับการต้อนรับในฐานะที่เป็นของขวัญอันยิ่งใหญ่
ชุมชนได้รับความร่ำรวยด้วยการมีอยู่ของพวกเขา มีความตระหนักมากขึ้นเกี่ยวกับธรรมล้ำลึกของการช่วยให้รอดพ้นแห่งไม้กางเขนของพระคริสตเจ้า ในการดำรงชีวิตที่มีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันของการต้อนรับและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกลายเป็นแหล่งที่มาของความดีในชีวิตและเป็นเครื่องเตือนใจสำหรับโลก
ดังนั้น การสอนคำสอนจะช่วยให้ผู้รับศีลล้างบาปตีความธรรมล้ำลึกของความทุกข์ของมนุษย์ในแง่ของการสิ้นพระชนม์และการกลับคืนพระชนมชีพของพระคริสตเจ้า 
*บทที่ 8* -DC 270-
ภาพ: ฟื้นฟูจิตใจนักเรียนคาทอลิกชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 (28/11/2015)
