เรื่องของโต๊ะในครอบครัว
โต๊ะมีความหมายเป็นสัญญาลักษณ์เหนือจากความต้องการในการอยู่รอดในเรื่องการบริโภคอาหารและเครื่องดื่ม การสนทนา การพบปะสังสรรค์ การเล่าเรื่อง การฟังเรื่อง การแบ่งปันข้อมูล และการเรียนรู้ถึงความสนุกสนานรอบ ๆ โต๊ะและการแบ่งปันอาหาร การมารวมตัวกันเช่นนั้นเป็นการเลี้ยงดูด้วยการทักทายปราศรัยพอ ๆ กับเรื่องของโภชนาการ ความกลมกลืนและความสุขที่การแบ่งปันอาหารไม่เพียงแต่ทำให้สุขภาพกายและการย่อยอาหารดีขึ้น ในด้านการแพทย์ แต่ยังรวมถึงทำให้สุขภาพจิต หัวใจ และวิญญาณดีขึ้นด้วย ไม่เห็นแปลกที่ครอบครัวได้รับการกระตุ้นให้มารวมตัวกันที่โต๊ะเพื่อแบ่งปันอาหารกันบ่อย ๆ
อย่างไรก็ตามในยุคปัจจุบันที่แข่งขันกับเวลา มันเป็นเรื่องยากที่ครอบครัวจะได้มาร่วมโต๊ะกัน ไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าเอย ไปห้องสมุดเอย ไปเล่นกีฬาเอย ไปเรียนเปียโนเอย รวมถึงการชมรายการทีวีที่โปรดปราน สิ่งเหล่านี้ทำให้สมาชิกในครอบครัวกระจายไปคนละทิศละทาง มีคุณแม่ท่านหนึ่งที่ฉันรู้จักร้องเรียนเรื่องนี้ในคอลัมน์ข่าวที่เธอเขียนในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ก็ขำกึ่งหนึ่ง เธอแก้เผ็ดด้วยการทิ้งอาหารค่ำแช่แข็งเอาไว้บนโต๊ะอาหารในวันขอบคุณพระเจ้าพร้อมกับโน้ตที่เขียนว่า “จะกินก็เอาใส่ไมโครเวฟเอาเอง ฉันไปช็อปปิ้งแล้ว” สามีเธอดูแลห้างใหญ่ที่ลดราคาซึ่งมักจะเปิดไม่แต่เฉาะวันอาทิตย์แต่ยังรวมไปถึงวันหยุดสำคัญ ๆ อีกด้วย เธอกล่าวว่า “มันเกือบทำลายครอบครัวของเรา” เวลาที่อยู่พร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารมิอาจประมาณค่าได้
คุณพ่อชัค ชูเมอร์ คุณพ่อที่มีประการณ์การแต่งงานดัง ๆ เป็นห่วงเรื่องนี้มาก ท่านกระตุ้นให้ครอบครัวจัดโต๊ะอาหารประจำวันไม่ใช่ด้วยกระดาษเช็ดปาก หรือจานกระดาษแต่ให้จัดเป็นลินินและเครื่องเคลือบซึ่งปกติจะสงวนไว้สำหรับแขก แน่นอนคนบางกลุ่มอาจจะขำกลิ้งแล้วร้องไว้ “โอ๊ย ไม่เอาหรอก!” แค่คิดก็เจองานหนักแล้ว คุณพ่อชูเมอร์ยืนยันว่า “จริง ๆ” “ลูก ๆ คุณจะได้รู้สึกว่าเขาเป็นแขกคนพิเศษ”
ความเห็นของคุณพ่อชูเมอร์เน้นการให้ความสำคัญกับเวลาอาหารของครอบครัว ไม่น่าแปลกที่การฉลองการเข้าสังคมครั้งแรกของเด็กเป็นการกระตุ้นให้นึกถึงมื้ออาหารในครอบครัวและเกี่ยวโยงพวกเขาไปถึงพิธีมิสซา มีการเชื่อโยงระหว่างโต๊ะอาหารในครอบครัวและแท่นบูชาในโบสถ์
