ตามรอยเท้านักบุญ | 14 พฤศจิกายน

นักบุญนิโคลา ตาเวลิช และเพื่อนมรณสักขีอีกสามองค์

Saint Nicholas Tavelić and Companions

นักบวชคณะภราดาน้อย (ฟรังซิสกัน) ผู้พลีชีพเพื่อยืนยันความเชื่อ ณ กรุงเยรูซาเล็ม I ค.ศ. 1391

 “ซื่อสัตย์ต่อพระคริสตเจ้า แม้ต้องเผชิญกับความตาย”

          ความเชื่อที่มั่นคงไม่ได้หมายถึงชีวิตที่ปราศจากความกลัวหรือความยากลำบาก แต่หมายถึงการไว้วางใจในพระเจ้า และยืนหยัดในความเชื่อแม้ต้องเผชิญกับการทดลองครั้งใหญ่

           วันที่ 14 พฤศจิกายน พระศาสนจักรระลึกถึงนักบุญนิโคลา ตาเวลิช และเพื่อนมรณสักขีอีกสามองค์ ผู้ร่วมกันรับใช้พระคริสตเจ้าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และพลีชีพเพื่อยืนยันความเชื่อใน ค.ศ. 1391

ประวัติของท่าน

         นักบุญนิโคลา ตาเวลิช (Nicholas Tavelić) เกิดประมาณ ค.ศ. 1340 ที่เมืองชิเบนิก (Šibenik) ในประเทศโครเอเชียปัจจุบัน ท่านเข้าสู่คณะภราดาน้อย (ฟรังซิสกัน) และปฏิบัติงานแพร่ธรรมในบอสเนียเป็นเวลาหลายปี

ใน ค.ศ. 1384 ท่านเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และร่วมชีวิตกับนักบวชฟรังซิสกันอีกสามองค์ ได้แก่

- **นักบุญนิโคลา ตาเวลิช (Nicholas Tavelić)** — ชาวโครเอเชีย
- **นักบุญเดโอดาตัสแห่งโรเดซ (Deodatus of Rodez)** — ชาวฝรั่งเศส
- **นักบุญเปโตรแห่งนาร์บอนน์ (Peter of Narbonne)** — ชาวฝรั่งเศส
- **นักบุญสเตฟาโนแห่งคูเนโอ (Stephen of Cuneo)** — ชาวอิตาลี

         ทั้งสี่ท่านพำนักอยู่ที่อารามฟรังซิสกันบนภูเขาศิโยน (Mount Zion) ในกรุงเยรูซาเล็ม ดำเนินชีวิตแห่งการภาวนา ดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ต้อนรับผู้แสวงบุญ และศึกษาภาษาอาหรับเพื่อปฏิบัติพันธกิจ

         วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1391 ท่านทั้งสี่ถูกสังหาร หลังจากประกาศความเชื่อในพระเยซูคริสตเจ้าอย่างเปิดเผย และปฏิเสธที่จะละทิ้งความเชื่อ

         ใน ค.ศ. 1889 สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่ 13 ทรงรับรองการเคารพนักบุญนิโคลาในฐานะบุญราศีที่สืบทอดมาแต่โบราณ ต่อมา วันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1970 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงประกาศแต่งตั้งท่านทั้งสี่เป็นนักบุญพร้อมกัน

เรื่องราวที่น่าจดจำ

1. ธรรมทูตผู้รับใช้พระคริสตเจ้าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์

        ก่อนเดินทางไปกรุงเยรูซาเล็ม นักบุญนิโคลาได้ทำงานแพร่ธรรมในบอสเนียเป็นเวลาหลายปี เมื่อมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ท่านและเพื่อนนักบวชดำเนินชีวิตตามจิตตารมณ์ของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี โดยเน้นการภาวนา ความยากจน ความสุภาพถ่อมตน และการรับใช้ผู้อื่น ชีวิตของท่านเตือนเราว่า การเป็นธรรมทูตเริ่มต้นจากความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ประจำวัน และการเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าด้วยการกระทำ

2. การประกาศความเชื่อท่ามกลางความขัดแย้ง

          วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1391 นักบวชทั้งสี่ตัดสินใจประกาศความเชื่อคริสต์ต่อผู้พิพากษาตามกฎหมายอิสลาม หรือกอฎี (Qadi) ในกรุงเยรูซาเล็ม ตามบันทึกประวัติศาสตร์ พวกท่านอ่านข้อความที่เตรียมไว้เพื่อประกาศความเชื่อในพระเยซูคริสตเจ้า และเชิญชวนผู้ฟังให้ยอมรับพระวรสาร ถ้อยคำดังกล่าวมีการวิพากษ์วิจารณ์ศาสนาอิสลาม และเกิดขึ้นในบริบทที่การชักชวนชาวมุสลิมให้เปลี่ยนศาสนาอย่างเปิดเผยเป็นเรื่องต้องห้าม จึงนำไปสู่การเผชิญหน้าอย่างรุนแรง เมื่อถูกเรียกร้องให้ถอนคำประกาศและละทิ้งความเชื่อคริสต์ ท่านทั้งสี่ปฏิเสธ จึงถูกทำร้ายร่างกายและจำคุก เหตุการณ์นี้สะท้อนความมุ่งมั่นในการประกาศความเชื่อของท่าน พร้อมทั้งเตือนให้เราตระหนักถึงความซับซ้อนของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาในประวัติศาสตร์

3. มรณสักขีผู้ซื่อสัตย์จนถึงวาระสุดท้าย

          หลังจากถูกจำคุกและทรมานเป็นเวลาสามวัน นักบวชทั้งสี่ถูกนำตัวเข้าสู่การพิจารณาอีกครั้ง แม้ต้องเผชิญกับโทษประหารชีวิต พวกท่านยังคงยืนยันความเชื่อในพระเยซูคริสตเจ้า และไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาเพื่อรักษาชีวิต วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1391 ท่านทั้งสี่ถูกสังหาร และร่างของพวกท่านถูกเผา การพลีชีพเป็นมรณสักขีของท่านได้รับการจดจำในคณะฟรังซิสกันและพระศาสนจักรตลอดหลายศตวรรษ ในพิธีประกาศแต่งตั้งเป็นนักบุญเมื่อ ค.ศ. 1970 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงยกย่องความกล้าหาญและความซื่อสัตย์ของท่านทั้งสี่ พร้อมทั้งกล่าวถึงความซับซ้อนของเหตุการณ์ที่นำไปสู่การพลีชีพ

คำสอนที่สำคัญ

1. ความเชื่อเรียกร้องความซื่อสัตย์และความกล้าหาญ

           พระเยซูเจ้าตรัสว่า “ถ้าผู้ใดต้องการติดตามเรา ก็จงเลิกนึกถึงตนเอง จงแบกไม้กางเขนของตนทุกวัน และติดตามเรา” (ลก 9:23) ชีวิตของมรณสักขีทั้งสี่เตือนเราว่า การติดตามพระคริสตเจ้าอาจเรียกร้องความเสียสละ แต่ความกล้าหาญที่แท้จริงไม่ใช่การแสวงหาความตาย หากเป็นความซื่อสัตย์ต่อพระองค์ แม้ต้องเผชิญกับการเบียดเบียน

2. การประกาศข่าวดีต้องดำเนินควบคู่กับความรักและความเคารพ

          พระศาสนจักรสอนให้คริสตชนเป็นพยานถึงความเชื่อ โดยเคารพศักดิ์ศรีและเสรีภาพทางศาสนาของมนุษย์ทุกคน สภาสังคายนาวาติกันที่ 2 ในเอกสาร Nostra Aetate และ Dignitatis Humanae เน้นการเสวนาระหว่างศาสนา ความเคารพซึ่งกันและกัน และเสรีภาพทางศาสนา การระลึกถึงมรณสักขีจึงไม่ใช่การรื้อฟื้นความขัดแย้ง แต่เป็นโอกาสให้เราเรียนรู้ที่จะประกาศพระวรสารด้วยความจริง ความรัก และสันติสุข

3. ความศักดิ์สิทธิ์เติบโตจากการรับใช้ในชีวิตประจำวัน

          ก่อนการพลีชีพ นักบุญทั้งสี่ใช้เวลาหลายปีในการภาวนา ดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ และรับใช้ผู้แสวงบุญ ชีวิตของท่านเตือนเราว่า ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ปรากฏเฉพาะในเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ แต่เติบโตจากความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่เล็ก ๆ ที่พระเจ้าทรงมอบหมายในแต่ละวัน

4. มรณสักขีคือพยานสูงสุดถึงความเชื่อ

            หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก (CCC) ข้อ 2473 อธิบายว่า การเป็นมรณสักขีคือการเป็นพยานสูงสุดถึงความจริงแห่งความเชื่อ และเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าผู้สิ้นพระชนม์และกลับคืนพระชนมชีพ แบบอย่างของมรณสักขีจึงเชื้อเชิญให้เราดำเนินชีวิตอย่างซื่อสัตย์ต่อพระคริสตเจ้า ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับความยากลำบากเพียงใด

             นักบุญนิโคลา ตาเวลิช และเพื่อนมรณสักขีอีกสามองค์ ดำเนินชีวิตในยุคที่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนต่างศาสนาเต็มไปด้วยความตึงเครียด เรื่องราวของท่านเชื้อเชิญให้เรายืนหยัดในความเชื่อ โดยไม่ละทิ้งความรักต่อเพื่อนมนุษย์ และเรียนรู้จากประวัติศาสตร์เพื่อสร้างความเข้าใจและสันติสุขในปัจจุบัน เพราะการเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าอย่างแท้จริง ไม่ได้อยู่เพียงในถ้อยคำที่เราประกาศ แต่อยู่ในชีวิตที่สะท้อนความรักและความเมตตาของพระองค์

          “ความเชื่อที่มั่นคง ไม่ได้วัดจากการเอาชนะผู้อื่น แต่จากความซื่อสัตย์ต่อพระคริสตเจ้า และความรักที่เรามีต่อเพื่อนมนุษย์”

*** ข้อคิดเรียบเรียงจากชีวิตของมรณสักขีทั้งสี่ มิใช่คำกล่าวโดยตรงของนักบุญ

แหล่งข้อมูลประกอบ

• สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 — สมณลิขิต Divini Magistri (21 มิถุนายน ค.ศ. 1970)
• สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 — คำเทศน์ในพิธีประกาศแต่งตั้งนักบุญนิโคลา ตาเวลิช และเพื่อนมรณสักขี (21 มิถุนายน ค.ศ. 1970)
• Custody of the Holy Land — The Perfect Imitation of Christ
• Franciscan Media — Saint Nicholas Tavelic and Companions
• พระคัมภีร์ ลูกา 9:23
• หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก (CCC) ข้อ 2473–2474
• สภาสังคายนาวาติกันที่ 2 — Nostra Aetate และ Dignitatis Humanae