ตามรอยเท้านักบุญ | 31 ตุลาคม
นักบุญอัลฟองซุส โรดริเกซ (Saint Alphonsus Rodriguez)
ภราดาเยสุอิต ผู้พบพระคริสตเจ้าในหน้าที่เล็ก ๆ ของชีวิต | ค.ศ. 1533-1617
“ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความยิ่งใหญ่ของงานที่เราทำ แต่อยู่ที่ความรักที่เราใส่ลงไปในงานนั้น”
ประวัติของท่าน
นักบุญอัลฟองซุส โรดริเกซ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1533 ที่เมืองเซโกเวีย ประเทศสเปน ในครอบครัวพ่อค้าผ้า เมื่อบิดาเสียชีวิต ท่านต้องละการศึกษาเพื่อช่วยดูแลกิจการของครอบครัว
ต่อมาท่านแต่งงานและมีบุตร แต่ชีวิตกลับต้องเผชิญความสูญเสียครั้งใหญ่ ทั้งภรรยาและบุตรเสียชีวิต
ขณะที่กิจการค้าขายก็ประสบความล้มเหลว ท่ามกลางความทุกข์และความไม่แน่นอน อัลฟองซุสหันเข้าหาพระเจ้าอย่างลึกซึ้ง และเริ่มพิจารณากระแสเรียกที่จะถวายชีวิตแด่พระองค์
เมื่อท่านสมัครเข้าคณะเยสุอิต กลับพบอุปสรรคทั้งด้านอายุ สุขภาพ และการศึกษา แต่ในที่สุดก็ได้รับเข้าเป็นภราดาเยสุอิต ในปี ค.ศ. 1571 โดยไม่ได้รับศีลบวชเป็นพระสงฆ์ ท่านถูกส่งไปประจำที่วิทยาลัยมอนเตซีออน (Montesión) บนเกาะมายอร์กา ประเทศสเปน และใช้ชีวิตรับใช้พระเจ้าที่นั่นเป็นเวลาหลายสิบปี โดยมีหน้าที่สำคัญคือ “การเฝ้าประตูวิทยาลัย”
5 เรื่องราวที่น่าจดจำและเปลี่ยนมุมมองชีวิต
เมื่อความสูญเสียกลายเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
ความทุกข์ไม่ได้ทำให้ท่านละทิ้งพระเจ้าตรงกันข้าม ท่านเรียนรู้ที่จะวางใจในพระองค์ แม้ยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด ชีวิตของท่านเป็นพยานว่า ความทุกข์ไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าทรงทอดทิ้งเรา และความสูญเสียไม่จำเป็นต้องเป็นจุดสิ้นสุดของความหวัง
คนเฝ้าประตูที่มองเห็นพระคริสตเจ้าในผู้มาเยือน
งานเปิดประตูอาจดูธรรมดาในสายตาโลก แต่สำหรับท่าน ทุกครั้งที่มีเสียงเรียกจากประตู คือ โอกาสที่จะรับใช้พระคริสตเจ้า ไม่ว่าผู้มาเยือนจะเป็นคนยากจน นักศึกษา หรือบุคคลสำคัญ ท่านปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสุภาพ อดทน และเอาใจใส่เสมือนกำลังต้อนรับพระเยซูเจ้าเอง
คนเฝ้าประตูผู้มีส่วนหล่อหลอมนักธรรมทูตผู้ยิ่งใหญ่
ท่านเป็นผู้ให้คำแนะนำฝ่ายจิตและสนับสนุน นักบุญเปโตร กลาแวร์ (ขณะยังเป็นนักศึกษา) ให้เดินทางไปประกาศข่าวดีและรับใช้คนทาสในดินแดนอเมริกาใต้ ชีวิตของท่านสอนเราว่า การให้กำลังใจและช่วยให้ใครบางคนค้นพบกระแสเรียก ก็สามารถเปลี่ยนชีวิตของผู้คนอีกมากมายได้
ชีวิตภาวนาที่ซ่อนอยู่หลังงานธรรมดา
แม้ภายนอกจะเป็นเพียงคนเฝ้าประตู แต่ชีวิตภายในของท่านเต็มไปด้วยการภาวนา การรำพึง และความรักต่อพระนางมารีย์อย่างลึกซึ้ง
สำหรับอัลฟองซุส การทำงานและการภาวนาไม่ได้แยกออกจากกัน เพราะท่านทำให้ทุกหน้าที่เป็นการถวายความรักแด่พระเจ้า
ความศักดิ์สิทธิ์ที่เติบโตในหน้าที่เล็ก ๆ
ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1617 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1888 ท่านไม่ได้เป็นพระสงฆ์ ไม่ได้มียศตำแหน่ง แต่ความรักที่ท่านใส่ลงไปในงานเล็ก ๆ แต่ละวันกลายเป็นพยานแห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่พระศาสนจักรไม่มีวันลืม
ข้อคิดสำหรับเรา
ชีวิตของท่านชวนให้เรา มองงานธรรมดาด้วยสายตาใหม่ การเปิดประตู การรับฟังด้วยความตั้งใจ หรือการช่วยเหลือโดยไม่มีใครเห็น ด้วยความรัก...อาจเป็นโอกาสที่เราได้พบและรับใช้พระคริสตเจ้าเพราะความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้สงวนไว้สำหรับผูที่ทำงานยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่เป็นกระแสเรียกของทุกคน
