วันที่ ๓ พฤศจิกายน
นักบุญมาร์ติน เดอ พอร์เรส
Saint Martin de Porres
องค์อุปถัมภ์ : ต่อต้านหนู, ช่างทำผม, ช่างตัดผม, ช่างแต่งผม, คนดูแลโรงแรม, คนสองเชื้อชาติ, คนดำ, ความยุติธรรมระหว่างเชื้อชาติ, คนหลายเชื้อชาติ, คนยากไร้, การศึกษาสาธารณะ, สุขภาวะสาธารณะ, โรงเรียนสาธารณะ, ความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ, ความปรองดองระหว่างเชื้อชาติ, โรงเรียนรัฐ, โทรทัศน์
สิ่งสื่อแทนถึงท่าน : ไม้กวาด, ไม้กางเขน, สายประคำ, สุนัข แมว นก และ หนู กำลังทานอาหารร่วมจานเดียวกัน
มาร์ติน เดอ พอร์เรส เกิดที่เมืองลิมา เปรู ในปี ๑๕๗๙ บิดาของท่านเป็นชาวสเปน มารดาเป็นคนพื้นเมือง การเป็นลูกผสมทำให้ท่านมีฐานะต่ำในสังคม แต่บิดาดูแลท่านอย่างดีและให้ท่านฝึกอาชีพเพื่อเลี้ยงตัว
มาร์ตินเรียนเป็นช่างตัดผม ซึ่งในยุคนั้นจะต้องเรียนรู้เรื่องการเยียวยารักษาโรคไปด้วย ท่านเป็นที่รู้จักว่ามีจิตใจเมตตาและเชี่ยวชาญในฝีมือตัดผม ท่านช่วยเหลือคนจำนวนมาก รวมทั้งพวกสัตว์ด้วย ต่อมา ท่านสมัครเป็นสมาชิกฆราวาสของคณะโดมินิกันและได้ใช้ชีวิตอยู่ที่อารามนักบวช แม้ท่านปรารถนาจะเป็นธรรมทูต แต่ก็ไม่ได้รับโอกาส
ชีวิตภาวนาของมาร์ตินเป็นไปอย่างเข้มข้น ท่านบำเพ็ญพรตและทำกิจพลีกรรมอย่างจริงจัง บางครั้งร่างท่านลอยขึ้นขณะอยู่ในปีติศานต์หน้าพระแท่น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีปรีชาญาณ ผู้คนจำนวนมากมาขอคำแนะนำและขอให้ท่านช่วยสวดวิงวอนให้
ท่านได้รับหน้าที่ในแผนกพยาบาลของคณะโดมินิกัน และก็เป็นที่เลื่องลือ ถึงความเป็นห่วงเป็นใย ความให้การดูแลเอาใจใส่ต่อผู้ป่วยอย่างดี อย่างที่ท่านพึงกระทำอย่างเป็นนิจ ภายหลังจากนั้น ท่านได้ไปก่อตั้งสถานกำพร้า และโรงพยาบาลเด็ก โดยเล็งให้เห็นความสำคัญกับบรรดาๆ เด็กผู้ยากไร้ในสลัมเป็นพิเศษ นอกจากนี้ ท่านยังสร้างสถานพักพิงสำหรับบรรดาแมวเร่ร่อน และสุนัขจรจัดด้วย โดยคอยให้การพยาบาลพวกมันให้มีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ ตัวท่านเองเป็นผู้ที่ถือความเคร่งครัดในการดำรงชีวิต ท่านไม่รับประทานเนื้อสัตว์ คอยอดอาหารอยู่อย่างเป็นนิจ และใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบำเพ็ญภาวนา และทำสมาธิ ด้วยความถืออุทิศอย่างเคร่งครัดต่อ ศีลมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้น่าเคารพตั้งแต่คราวที่ท่านมรณภาพไป เกิดเหตุอัศจรรย์แห่งการรักษามากมายเกิดขึ้นจากท่าน แม้แต่การให้คนตายกลับเป็นขึ้นมาใหม่ และตัวท่านเองยังเป็นนักบุญผิวดำท่านแรกจากอเมริกาด้วย
ท่านเสียชีวิตปี ๑๖๓๙ แม้การสืบสวนเพื่อตั้งท่านเป็นนักบุญจะเริ่มต้นอย่างรวดเร็วหลังการตาย แต่เกิดความล่าช้าอันสืบเนื่องจากเหตุการณ์ภัยธรรมชาติ เรืออับปางและอื่นๆ กระทั่งในที่สุด ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในอีก ๓๐๐ ปีให้หลัง คือในปี ๑๙๖๒
