อิริยาบทในการภาวนา : ท่าทางอื่นๆ
“มือ”
       เราใช้มือเพื่อการแสดงออกถึงความเคารพต่อพระเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ เช่น
“การพนมมือ” เพื่อการภาวนาเป็นสัญลักษณ์หมายถึงการยกจิตใจขึ้นหาพระเจ้า การแสดงความเคารพ การมีสมาธิในการติดต่อกับพระเจ้า ครูควรฝึกเด็กๆ ของเราให้พนมมือให้ถูกวิธี  ตามขนมธรรมเนียมของไทยเรา
“การกางมือ” ออกเพื่อภาวนาเป็นการอ้อนวอนขอพระพรจากพระเจ้า
“การประสานมือ” ไว้หน้าตักขณะนั่งเป็นการตั้งจิตใจภาวนา
“การจับมือกัน” เป็นการสร้างความสัมพันธ์และความร่วมในเป็นหนึ่งเดียวกันในการภาวนา

“ตา”
        มีความสำคัญต่อการภาวนาเช่นกัน ครูควรฝึกเด็กๆ ให้ใช้ตาในการภาวนา เช่น 
“การหลับตา” เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งวอกแวกที่เข้ามารบกวนการภาวนา และเป็นการเพ่งจิตใจเข้าหาพระเจ้า
“การเพ่งมอง” การให้เด็กเพ่งมองสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นการสร้างสมาธิให้มีใจจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น   ครูอาจจะให้เด็กฝึกมองภาพศักดิ์สิทธิ์ มองศิลปะ เทียน กางเขน ดอกไม้ หนาม รอยแผลของพระเยซู

“เท้า”
       เท้ามีส่วนสำคัญในการภาวนาเช่นกัน ครูควรสอนให้เด็กๆ ยืนในท่าทางที่ถูกต้องเพื่อแสดงความเคารพต่อพระเจ้าและสถานศักดิ์สิทธิ์ เราใช้เท้าเดินร่วมขบวนแห่ต่างๆ การเดินรูป 14 ภาพ การเดินเพื่อสวดสายประคำ