2. การสวดแบบนกแก้ว

เขียนโดย คุณพ่อวัชศิลป์ กฤษเจริญ |

เรื่องสั้น 2. การสวดแบบนกแก้ว
           ชายสูงอายุคนหนึ่งได้ซื้อนกแก้วมาตัวหนึ่งเพื่อเลี้ยงไว้ดูเล่นในยามว่าง เขาพยายามฝึกให้มันพูด วันแรกนกแก้วยังไม่คุ้นกับเจ้าของใหม่ แต่เวลากลางคืนขณะที่เจ้าของกำลังจะดับไฟเพื่อเข้านอน เขาก็ได้ยินเสียงเล็กๆแหลมๆดังมาจากด้านหลังของเขา เป็นเสียงพูดที่แสดงอาการถึงความเคารพ “เดชะพระนาม พระบิดาและพระบุตรละพระจิต อาแมน” นกแก้วตัวนี้เองที่เป็นเจ้าของเสียง จากนั้นก็เป็นบทข้าแต่พระบิดาและบทบทวันทามารีอา
           วันรุ่งขึ้น ชายเจ้าของจึงได้ออกไปสอบสวนดูว่าทำไมนกของเขาจึงสวดภาวนาเป็น ปรากฏว่านกแก้วตัวนี้เคยอยู่กับเจ้าของเก่าที่ครอบครัวของเขาสวดภาวนาค่ำพร้อมกันก่อนนอนทุกคืน เมื่อได้ยินเสียงสวดทุกคืนทุกคืน มันจึงจดจำได้หมด ชายสูงอายุนี้สำนึกได้ว่าตนเองไม่ได้สวดภาวนาก่อนนอนมานานแล้ว ละดูเหมือนว่าพระเจ้าได้ส่งนกแก้วตัวนี้มาสอนใจเขา เขาจึงเริ่มสวดภาวนาค่ำอีกครั้งหนึ่ง แทนที่เขาจะสอนนกแก้วให้พูด แต่นกแก้วกลับสอนเขาให้สวดเสียเอง

          มีคำถามเกิดขึ้น นกแก้วสวดได้จริงๆหรือ (ไม่เลย เพราะนกแก้วไม่ได้ยกสติปัญญาละจิตใจขึ้นหาพระเจ้า)

          สิ่งที่น่าเป็นห่วงสำหรับลูกหลานของเราและแม้กระทั่งตัวของเราเองก็คือการสวดแบบนกแก้ว เราอาจจะได้ยินคนอื่นเขาสวดกัน เราจึงจำได้ละสวดบ้าง บางที่เราท่องได้แต่คำพูด แต่เราไม่รู้ความหมายของคำสวดเหล่านั้นเลยก็ได้